Κοιμισμένοι Δράκοι: Αυτό που Φοβόμαστε να Ξυπνήσουμε

Όλοι έχουμε πράγματα που προτιμάμε να μην σκεφτόμαστε. Ερωτήματα που μας σφίγγουν το στήθος, αναμνήσεις που κουβαλούν πολύ βάρος, ιδέες που ίσως ξετυλίξουν περισσότερα απ’ όσα αντέχουμε να δούμε. Τα παραμερίζουμε. Λέμε στον εαυτό μας «όχι τώρα». Όμως, ακόμη κι όταν τα αγνοούμε, δεν εξαφανίζονται. Μένουν κάτω από την επιφάνεια, σαν κοιμισμένοι δράκοι.

Ο δράκος είναι ένα πανάρχαιο σύμβολο. Στις ιστορίες συχνά ζει βαθιά σε σπηλιές ή κρύβεται κάτω από λίμνες, φυλάγοντας έναν θησαυρό και εμποδίζοντας τον δρόμο με φωτιά και δόντια. Στη ζωή, ο «θησαυρός» συνήθως είναι κάτι λιγότερο θεαματικό αλλά εξίσου δυνατό: μια κρυμμένη αλήθεια, ένα κομμάτι ανείπωτου πόνου, μια ανεκπλήρωτη επιθυμία ή μια αλλαγή οπτικής που θα μπορούσε να μεταμορφώσει το πώς βλέπουμε τον εαυτό μας. Ο δράκος κοιμάται γιατί το επιτρέπουμε. Αποφεύγουμε τη σπηλιά, μένουμε μακριά από τη λίμνη, αποσπάμε τον εαυτό μας με ασφαλέστερα μονοπάτια.

Γιατί; Επειδή το να ξυπνήσουμε τον δράκο μοιάζει επικίνδυνο. Αν κοιτάξουμε πολύ κοντά αυτό που αποφεύγουμε, ίσως χάσουμε τον έλεγχο. Φοβόμαστε ότι η αλήθεια θα μας κάψει ή ότι θα απαιτήσει αλλαγές που δεν νιώθουμε έτοιμοι να κάνουμε. Έτσι τον κρατάμε κοιμισμένο, ελπίζοντας ότι η σιωπή θα σημαίνει ασφάλεια.

Όμως η άρνηση έχει συνέπειες. Αυτό που καταπιέζουμε δεν εξαφανίζεται — βρίσκει άλλους τρόπους να εκφραστεί. Νιώθουμε άγχος χωρίς να ξέρουμε γιατί, επαναλαμβάνουμε μοτίβα που νομίζαμε πως αφήσαμε πίσω μας, ή αισθανόμαστε ανεξήγητη κόπωση μπροστά σε κάτι απροσδιόριστο. Ο δράκος γυρίζει στον ύπνο του και το έδαφος τρέμει από πάνω.

Το να αντιμετωπίσουμε έναν δράκο δεν σημαίνει να τον πολεμήσουμε. Τις περισσότερες φορές, δεν είναι εχθρός. Όταν τολμάμε να κοιτάξουμε — προσεκτικά, ήρεμα — συχνά ανακαλύπτουμε ότι αυτό που φοβόμασταν είναι λιγότερο τρομακτικό απ’ όσο φανταζόμασταν. Ναι, αναπνέει φωτιά, αλλά αυτή η φωτιά μπορεί να φωτίσει όσο και να καταστρέψει. Ο θησαυρός που φυλάει δεν είναι χρυσάφι, αλλά επίγνωση, καθαρότητα, η επιστροφή της ενέργειας που χάσαμε κρατώντας κάτι κρυφό.

Το πιο δύσκολο είναι το πρώτο βήμα: να αποφασίσουμε να μπούμε στη σπηλιά ή να σταθούμε δίπλα στη λίμνη και να παραδεχτούμε, «Εδώ υπάρχει κάτι που αποφεύγω». Από εκεί και πέρα, η δουλειά δεν είναι να σκοτώσουμε, αλλά να ακούσουμε. Τι φυλάει αυτός ο δράκος; Ποια αλήθεια προστατεύει; Και πώς μπορεί η συνάντηση μαζί του να αλλάξει τον τρόπο που ζούμε;

Στην πράξη, το ξύπνημα ενός δράκου μπορεί να σημαίνει να κάνουμε επιτέλους μια συζήτηση που αποφεύγαμε, να παραδεχτούμε ένα συναίσθημα που αρνιόμασταν ή να αναγνωρίσουμε μια πιθανότητα που μας φόβιζε. Δεν είναι εύκολο, αλλά η ανταμοιβή είναι πραγματική. Ο δράκος ξυπνά, απλώνει τα φτερά του, και αυτό που κάποτε έμοιαζε με απειλή γίνεται μέρος της δύναμής μας.

Αυτό που φοβόμαστε να κοιτάξουμε είναι συχνά αυτό που μας κρατά πίσω. Όταν βρίσκουμε το θάρρος να το πλησιάσουμε, ανακαλύπτουμε ότι η φωτιά δεν είναι μόνο καταστροφή. Μπορεί να είναι και το φως που χρειαζόμασταν για να δούμε πιο καθαρά.